Budowa ucha

Ucho ludzkie składa się z trzech anatomicznie wyróżnianych części:  ucha zewnętrznego ,  ucha rodkowego  ucha wewnętrznego . Widoczna gołym okiem jest cześć ucha zewnętrznego – małżowina.
Ucho zewnętrzne
Ucho zewnętrzne składa się z małżowiny, kanału słuchowego oraz błony bębenkowej. Małżowina jest widoczna po bokach głowy. Jej zadaniem jest „zbieranie” dźwięków z otoczenia i niczym swoisty „lejek” kierowanie ich do kanału słuchowego. Małżowina pozwala także otwiera nowe oknalokalizować źródła dźwięku.
Małżowina uszna

Kanał słuchowy jest tunelem prowadzącym dźwięki do błony bębenkowej, ma on około 26 mm długości i 7 mm średnicy, jednak wartości te mogą różnić się choćby ze względu na wiek. Skóra kanału słuchowego zawiera gruczoły, które produkują otwiera nowe oknawoskowinę usuwającą z ucha zanieczyszczenia.
Dźwięki „wpadają” do kanału słuchowego i są nim transmitowane do błony bębenkowej.

Błona bębenkowa ma około 8-10 mm średnicy i zbudowana jest z 3 warstw skóry. Błona bębenkowa podobnie jak membrana bębna drga, kiedy dociera do niej dźwięk. Drgania te są przenoszone do ucha środkowego.

Powrót
Ucho środkowe
 

Za błoną bębenkową znajduje się wypełniona powietrzem jama zwana uchem środkowym, w której na niewielkich mięśniach zawieszone są najmniejsze kości w ciele człowieka – kosteczki słuchowe. Kosteczki te łączą ucho zewnętrzne z uchem wewnętrznym. Ich zadaniem jest przeniesienie drgań błony bębenkowej poprzez ucho środkowe do ucha wewnętrznego.
Ze względy na swoje kształty, kosteczki słuchowe noszą nazwy: „młoteczka”, „kowadełka” i „strzemiączka”. W nazewnictwie łacińskim są to odpowiednio: malleus, incus i stapes. Młoteczek jest częściowo zrośnięty z błoną bębenkową i to on jest odpowiedzialny za przenoszenie jej drgań do pozostałych kosteczek.

W uchu środkowym znajdują się także dwa bardzo małe mięśnie: miesień strzemiączkowy i napinacz błony bębenkowej. Ich zadaniem jest usztywnianie łańcucha kosteczek w przypadku ekspozycji na głośne dźwięki, co powoduje ich tłumienie drgań przenoszonych do ślimaka. Taki efekt nazywa się odruchem strzemiączkowym, chroni on ucho wewnętrzne przed uszkodzeniami, które mogą spowodować głośne dźwięki.
Jama ucha środkowego jest połączona także z gardłem poprzez trąbkę Eustachiusza. Pozwala ona utrzymać w uchu środkowym takie samo ciśnienie jakie panuje na zewnątrz organizmu. Wyrównywanie ciśnień zachodzi podczas przełykania i ziewania. W ten sposób różnica ciśnień po obu stronach błony bębenkowej jest zminimalizowana, a błona może drgać swobodnie. Skutków braku wyrównania ciśnienia w uchu środkowym najłatwiej doświadczyć np. podczas startu samolotu (uczucie zatkania ucha). W przypadku przeziębienia trąbka Eustachiusza może być zablokowana przez śluz. Wtedy powietrze wewnątrz ucha środkowego jest „uwięzione” – może to powodować czasowe pogorszenie słuchu, jak również prowadzić do dalszych infekcji. Ma to najczęściej miejsce dzieci, których niewielkich jeszcze rozmiarów trąbki słuchowe zatykane są przez śluz częściej niż dorosłych.

Ucho wewnętrzne składa się z dwóch części: ślimaka i przedsionka.
Ślimak odpowiedzialny jest za proces słyszenia, a przedsionek za utrzymywanie równowagi.
Ślimak zawdzięcza swą nazwę kształtowi podobnemu właśnie do muszli ślimaka. Wypełniony jest płynem, który faluje pobudzony ruchem strzemiączka, połączonego z uchem wewnętrznym poprzez okienko owalne. W ślimaku znajduje się narząd Cortiego składający się z kilku rzędów komórek słuchowych. Te pod wpływem falowania płynu również się poruszają wytwarzając przy tym sygnały elektryczne biegnące dalej nerwem słuchowym do mózgu. Tam zostają rozkodowane i rozpoznane jako dźwięk.
 

Powrót

Powrót do tematu “jak działa ucho”